РОЗПОРЯДОК БОГОСЛУЖІНЬ з 8 по 31 грудня 2013 Р. Б.

РОЗПОРЯДОК БОГОСЛУЖІНЬ

з 6 по 31 грудня 2013 Р. Б.

6 грудня (п'ятниця)

– Зарудинці - 7:30 - Роратня Свята Меса

– Ружин – 18:00 – Роратня Свята Меса, а також Коронка до Божого Милосердя

7 грудня (субота)

– Ружин – 7:00 – Роратня Свята Меса

18:00 – Свята Меса, а також молебень до Матері Божої

8 грудня (неділя) – Друга Неділя Адвенту.

– Ружин – 8:30 – Годинки і Свята Меса

18:00 - Свята Меса

– Зарудинці - 12:00 - Свята Меса

9 грудня (понеділок) - Непорочного Зачаття Пресвятої Діви Марії

– Ружин – 8:00 – Свята Меса

– Зарудинці - 12:00 - Свята Меса і Адорація з Розарієм за померлих

10 грудня (вівторок)

– Зарудинці - 7:30 - Роратня Свята Меса

– Ружин – 18:00 – Роратня Свята Меса

11 грудня (середа)

– Ружин – 8:00 – Свята Меса

18:00 – Роратня Свята Меса, а також  молебень до Святого Йосипа

12 грудня (четвер) – початок Реколекцій

– Ружин – 7:00 – Роратня Свята Меса

18:00 – Свята Меса, а також молитва про покликання священицькі та монаші.

19:00 – 12 катехеза неокатехуменальна.

13 грудня (п'ятниця) – перший день Реколекцій

- Чехова – 9:00

- Городок – 11:00

- Зарудинці – 14:00 - Роратня Свята Меса

– Ружин – 18:00 – Роратня Свята Меса, а також Коронка до Божого Милосердя

14 грудня (субота) – другий день Реколекцій

- Кордонівка – 10:00

- Вишневе – 12:00

- Чорнорудка – 15:00

– Ружин – 7:00 – Роратня Свята Меса

18:00 – Свята Меса, а також молебень до Матері Божої

15 грудня (неділя) – Третя Неділя Адвенту

Неділя Радості – Gaudete

третій день Реколекцій

– Ружин – 8:30 – Годинки і Свята Меса

18:00 - Свята Меса

– Зарудинці - 12:00 - Свята Меса

16 грудня (понеділок)

– Ружин – 7:00 – Роратня Свята Меса

18:00 – Свята Меса, а також  молебень до Святого Павла Першого Пустельника

17 грудня (вівторок)

– Зарудинці - 7:30 - Роратня Свята Меса

– Ружин – 18:00 – Роратня Свята Меса

18 грудня (середа)

– Ружин – 8:00 – Свята Меса

18:00 – Роратня Свята Меса, а також  молебень до Святого Йосипа

19 грудня (четвер)

– Ружин – 7:00 – Роратня Свята Меса

18:00 – Свята Меса, а також молитва про покликання священицькі та монаші.

20 грудня (п'ятниця)

– Зарудинці - 7:30 - Роратня Свята Меса

– Ружин – 18:00 – Роратня Свята Меса, а також Коронка до Божого Милосердя

21 грудня (субота)

– Ружин – 7:00 – Роратня Свята Меса

18:00 – Свята Меса, а також молебень до Матері Божої

22 грудня (неділя) – Четверта Неділя Адвенту.

– Ружин – 8:30 – Годинки і Свята Меса

18:00 - Свята Меса

– Зарудинці - 12:00 - Свята Меса

23 грудня (понеділок)

– Ружин – 7:00 – Роратня Свята Меса

18:00 – Свята Меса, а також  молебень до Святого Павла Першого Пустельника

24 грудня (вівторок) – Вігілія – СВЯТИЙ ВЕЧІР

– Зарудинці - 8:00 - Вігілійна Свята Меса

– Ружин – 8:00 – Вігілійна Свята Меса

25 грудня (середа) – РІЗДВО ХРИСТОВЕ

1 день Октави Різдва Христового

- Ружин – Пастирка

(нічна) Свята Меса о 00:00 (24:00)

Урочиста ранішня Свята Меса о 11:00

- Зарудинці – Пастирка

(нічна) Свята Меса о 00:00 (24:00)

Урочиста ранішня Свята Меса о 14:00

26 грудня (четвер) – Святого Стефана

 2 день Октави Різдва Христового

освячення вівса і зерна

- Зарудинці - 9:00 - Свята Меса, а після Святої Меси коляда-душпастирський візит.

– Ружин - 18:00 - Свята Меса, а також молитва про покликання священицькі та монаші.

27 грудня (п'ятниця) – Святого Йоана Апостола

3 день Октави Різдва Христового

освячення вина

- Зарудинці - 9:00 - Свята Меса, а після Святої Меси коляда-душпастирський візит.

– Ружин - 18:00 - Свята Меса, а також Коронка до Божого Милосердя

28 грудня (субота) – Святих Немовлят – мучеників

4 день Октави Різдва Христового

благословіння дітей

- Зарудинці - 9:00 - Свята Меса, а після Святої Меси коляда-душпастирський візит.

– Ружин - 18:00 - Свята Меса, а також молебень до Матері Божої

29 грудня (неділя) – Урочистість Святої Родини.

5 день Октави Різдва Христового

благословіння сімей

– Ружин – 8:30 – Розарій і Свята Меса

18:00 - Свята Меса

– Зарудинці - 12:00 - Свята Меса

30 грудня (понеділок) - 6 день Октави Різдва Христового

– Зарудинці - 8:00 - Свята Меса

– Ружин – 8:00 – Свята Меса

18:00 – Свята Меса, а також  молебень до Святого Павла Першого Пустельника

– Житомир - 11:00 - Свята Меса в день народження Єпископа Віталія Скомаровського

31 грудня (вівторок) - 7 день Октави Різдва Христового

– Зарудинці і Ружин  - 8:00 - Свята Меса

Адорація Пресвятих Дарів – 23:00

на подяку за 2013 рік і зустріч нового 2014 року

Урочистість Матері Божої Богородиці

Новий 2014 Рік Господній

1 січня (середа)

Ружин та Зарудинці – на подяку за 2013 рік і зустріч нового 2014 року

Свята Меса нічна – 00:00 (24:00)

Ружин

Свята Меса – 9:00

Зарудинці

Свята Меса – 12:00

Новенна до Дитятка Ісус - 16-24 грудня

Новенна до Дитятка Ісус

16 - 24 грудня

Антифон:

На прихід Царя Христа - Всі з поклоном підімо.

Псалом

Співайте Господеві нову пісню,

співайте Господеві, уся земле!

Співайте Господеві, благословіть Його Ім'я;

звіщайте день-у-день Його спасіння.

Антифон:  На прихід Царя Христа - Всі з поклоном підімо.

Повідайте між племенами Його славу,

між усіма народами Його діла предивні.

Бо Господь великий і вельми достойний слави,

страшний над усіма богами.

Антифон:  На прихід Царя Христа - Всі з поклоном підімо.

Бо всі боги поган - кумири,

Господь же створив небо.

Велич і краса перед обличчям у Нього,

сила й слава в Його святині.

Антифон:  На прихід Царя Христа - Всі з поклоном підімо.

Воздайте Господеві, сім'ї народів,

воздайте Господеві славу й силу.

Воздайте Господеві славу Його Імени:

принесіть дари й увійдіть у Його двори.

Антифон:  На прихід Царя Христа - Всі з поклоном підімо.

Вклонітеся Господеві у пишних шатах

тремтіть перед ним, уся земле!

Скажіть між народами: «Господь царює!» +

Світ стоїть твердо, не похитнеться

Він судить народи справедливо.

Антифон:  На прихід Царя Христа - Всі з поклоном підімо.

Радується Небо, і земля хай веселиться,

нехай заграє море і Його повнота.

Поле й усе що на ньому, хай веселяться;

тоді всі дерева в діброві радісно співатимуть

Антифон:  На прихід Царя Христа - Всі з поклоном підімо.

перед Господом; бо Він приходить,

приходить Він судити землю

і судитиме по справедливості всесвіт,

і по своїй вірності народи.

Антифон:  На прихід Царя Христа - Всі з поклоном підімо.

        Слава Отцю і Сину

        і Святому Духу.

        І нині і повскчас,

        і на віки вічні. Амінь.

Антифон:  На прихід Царя Христа - Всі з поклоном підімо.

Господи Ісусе, Який з любові до нас прийняв постать малої Дитини, вбогої i упокореної в Яслах, прославляємо Тебе в тому стані, в якому Обличчя Твоє на багато більше являється милішим, ніж на троні Твоєї слави. Хочу Тобі пожертвувати, як Три Царі, золото палкої любові, кадило живої молитви, поєднаної з умертвінням пристрастей. Освяти моє серце, o добрий Ісусе – Дитятко, як колись Ти освятив серця вбогих пастухів, щоб я був слухняним на Твій поклик i ревний в користанні з Твоєї Благодаті. Вирви з моєї душі всі почуття гордині, егоїстичної любові i прагнення володіти усім на землі. Дай мені участь в Твоєму Божому Дитинстві, наповнюючи мою душу лагідністю, покорою i зичливістю для кожного, кого я тільки зустріну на дорозі мого життя.

Три рази „Отче наш…”

К. І Слово стало Тілом.

В. І оселилося між нами.

Молімося:

Вчини, просимо Тебе, Всемогутній Боже, щоб нове народження в тілі Єдинородного Твого Сина, визволило нас з неволі гріха, а повернуло нам Боже синівство i наділило нас даром безсмертя. Через Того ж Христа, Господа нашого. Амінь.

(Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin w Leśniowie – OO. Paulini)

Saint Charbel / Św. Charbel mistyk i cudotwórca

Przeżywamy Adwent — czas oczekiwania na przyjście Pana

2 Niedziela Adwentu rok A

1. Przeżywamy Adwent — czas oczekiwania na przyjście Pana. O jakie tu przyjście chodzi? Czy tylko chodzi o tradycyjny obchód Bożego Narodzenia? Ta prawda, która mocno wpisała się w nasze życie, jednak nie wyczerpuje sensu tego okresu, jaki obecnie przeżywamy. Adwent bowiem to czas, w którym nasze oczy, myśli i serca winne być kierowane na ostateczne przyjście Pana. Chodzi tu o ów niezwykły dzień, który ma nadejść niespodziewanie jak złodziej w nocy. I wtedy nastanie Boże Królestwo, którego obraz przerasta nasze najśmielsze nawet wyobrażenia. Wtedy to – jak pisze św. Piotr – „stare” niebo, gwiazdy i ziemia ze świstem przeminą i nastanie nowe niebo i nowa ziemia, w której będzie mieszkała sprawiedliwość. Na to przyjście trzeba się dobrze przygotować. Do tego przynagla nas dzisiejsza liturgia. 

2.W pierwszym czytaniu prorok Izajasz głosi ludowi izraelskiemu zbawienie i zapowiada przyjście Zbawiciela: „Podnieś mocno swój głos, zwiastunko dobrej nowiny... Powiedz miastom judzkim: Oto wasz Bóg!" (Iz 40, 9). Zbawienie jest tuż. Zbawiciel stoi przed drzwiami. 

Zwiastun dobrej nowiny podniósł swój głos i słyszeliśmy go w dzisiej­szej Ewangelii: „Wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów" (Mk l, 4). Kościół nadał mu tytuł Poprzednika Chrystusowego. W tamtych czasach przybywającego władcę poprzedzał goniec, aby zapowiedzieć jego przybycie, aby oczekującym oznajmić: oto przybywa. Takie zadanie miał Jan Chrzciciel. Miał przygotować naród izraelski na przyjście Pana. Miał im powiedzieć: Oto już nadchodzi. 

3. W tych dniach nawrócenia i przygotowania na przyjście Pana Kościół stawia nam przed oczy żywy przykład, jak wygląda całkowicie nawrócony. Boży człowiek; przedstawia nam Jana Chrzciciela. Jezus powiedział później o nim: „Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela" (Mt 11, 11). Za co taka pochwała? Odpowiedzią jest życie Jana Chrzciciela. Jezus powiedział, że nie był o­n trzciną chwiejącą się za lada podmuchem, ale dębem, który opiera się największym burzom. Nie był tchórzem, który wciąż boi się o swoją skórę, ale bohaterem, który nigdy nie sprzedaje swojego sumienia i swoich obowiązków, nigdy nie sprzedaje Boga. Bohater o niezłomnym charakterze, który klęka jedynie przed Bogiem i za Niego oraz za prawdę gotów oddać nawet życie. Jan nie zważał na to, co powie jego król, ale na to, co mówi Bóg. Nie był niewolnikiem strachu, ludzkich względów ani własnego ciała i życia, ale wyznawcą prawdy, sługą Bożego słowa i sprawiedliwości, nie bacząc, za jaką cenę; cena zaś była wysoka — własna głowa. Pokazał swoim przykładem, że dla Boga trzeba się zawsze poświęcać, a niekiedy trzeba i umrzeć. 

Święty Jan Chrzciciel jest przykładem, wzorem, napomnieniem i wyrzutem dla bardzo wielu chrześcijan. Uczy nas, kim ma być chrześcijanin: dębem a nie trzciną, człowiekiem prawdy, człowiekiem wiary, człowiekiem charakteru. Jan jest przykładem tego, że nie wolno nam kierować się ludzkimi względami, że nie wolno nam zważać na to, co powie ten czy tamten, ale na to, co powie Bóg. Wsłuchiwać się w to, co o­n nam każe czynić, i iść prosto chrześcijańską drogą, nie zbaczając ani w lewo ani w prawo, chociażby ta droga często nie była łatwa ani wygodna: Jego życie jest pouczeniem, że nigdy nie wolno nam narazić się Bogu, choćbyśmy się przez to narazili całemu światu. Bóg jest przed wszystkimi i przed wszystkim. Często, niestety, tak nie jest. Wielu chrześcijan jest trzcinami, ludźmi bez własnego myślenia, bez własnych przekonań, bez chrześcijańskiego ukierunkowania życio­wego, dla których wszystko stoi przed Bogiem, a o­n na samym końcu. Są to źli kupcy: za nic sprzedają wszystko. 

„Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej... a żywił się szarańczą i miodem leśnym" (Mk 1, 6). Dziwny jadłospis... Jan nie był rozpiesz­czonym wygodnisiem, dla którego najważniejszą sprawą jest napeł­nienie żołądka. Nie hołdował też modzie: wystarczył mu kawałek skóry. Jest to znowu wzór człowieka, całkowitego pana samego siebie, swojego ciała i jego wymagań. To znowu upomnienie dla wielu, którzy myśląc zbytnio o żołądku, zapomnieli że mają duszę: dla których — jak napisał św. Paweł — bogiem jest brzuch. 

Św. Franciszek nazywał swoje ciało,, bratem osiołkiem". Kapryś­ne, uparte i buntownicze jest to nasze ciało. Potrzebuje mocnej uzdy, rozumnej, ale zdecydowanej kontroli, a niekiedy nawet i bata. Dopiero wtedy zachowuje się prawidłowo. Nie możemy i nie musimy iść na pustynię, jeść szarańczy i ubierać się w skórę z wielbłąda, jak Jan Chrzciciel. Nawet w dostatku można wiernie służyć Bogu, a diabłu nawet w łachmanach. Jedno jest ważne, byśmy zawsze byli panami samych siebie, a sługami i dobrymi dziećmi Pana Boga: żebyśmy byli bez winy i skazy w Jego oczach „na dzień Jego przyjścia". 

4. Taki jest sens i cel naszego przygotowania do Bożego Narodzenia, na nasze spotkanie z Panem, który przychodzi do nas w odwiedziny a zarazem na to ostateczne spotkanie z Bogiem u kresu naszego życia doczesnego, czy też u kresu dziejów tej ziemi. 

Ks. Zbigniew Załęcki 

Z listu św. Franciszka Ksawerego, prezbitera, do św. Ignacego Loyoli

(H. Tursellini, Vita Francisci Xaverii,
Romae 1596, Lib. 4, epist. 4 [1542] et 5 [1544]) 

Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!

Odwiedziliśmy wsie zamieszkałe przez chrześcijan, którzy parę lat temu przyjęli wiarę. Nie ma tu Portugalczyków, ponieważ ziemia jest jałowa i nieurodzajna. Miejscowi chrześcijanie z powodu braku kapłanów wiedzą tylko to, że zostali ochrzczeni. Nie ma tu kapłana, który by odprawiał dla nich mszę świętą, ani też nikogo, kto by ich uczył pacierza oraz przykazań Bożych. 

Odkąd więc tu jestem, nie przestaję chrzcić dzieci. Tak więc oczyściłem ogromną liczbę dzieci, o których można powiedzieć, że nie rozróżniają między swoją prawicą a lewicą. Te dzieci nie dają mi spokoju ani czasu na odmówienie oficjum, jedzenie czy spanie, zanim nie nauczę ich jakiejś modlitwy. Tu zaczynam rozumieć, że "do takich należy królestwo Boże". 

Byłoby to z mej strony brakiem wiary, gdybym nie zadośćuczynił tak pobożnym pragnieniom. Dlatego nauczywszy ich wyznawać Boga w Trójcy Jedynego, wyjaśniłem im Skład Apostolski oraz Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo. Zauważyłem, że te dzieci są bardzo pojętne i niewątpliwie stałyby się dobrymi chrześcijanami, gdyby je tylko zaznajomić dokładniej z nauką naszej wiary. 

W tych krajach bardzo wielu nie jest chrześcijanami tylko dlatego, że nie ma nikogo, kto by wśród nich apostołował. Często wspominam, jak to dawniej, na uczelniach europejskich, a szczególnie na Sorbonie, wyszedłszy z siebie krzyczałem do tych, którzy mają więcej wiedzy niż miłości, i nawoływałem ich tymi słowami: O jak wiele dusz z waszej winy traci niebo i pogrąża się w otchłań piekła! 

Obyż to oni tak się przykładali do apostolstwa, jak pilni są do nauki, by mogli zdać Bogu rachunek z powierzonych im talentów wiedzy. O gdybyż ta myśl mogła ich poruszyć; oby odbyli ćwiczenia duchowne i zechcieli posłuchać tego, co by im Pan powiedział w głębi ich serca, i porzuciliby swoje pożądania i sprawy ziemskie. Byliby wtedy gotowi na wezwanie Pańskie i wołali do Niego: "Oto jestem, co mam czynić, Panie?" Poślij mnie, dokąd zechcesz, nawet i do Indii.

Prawdziwa twarz homoterroru

Prawdziwa twarz homoterroru! Argentyńskie feministki spaliły kukłę papieża i brutalnie zelżyły katolików broniących kościoła przed profanacją. WSTRZĄSAJĄCE WIDEO

opublikowano: wczoraj, 13:22 | ostatnia zmiana: dzisiaj, 0:55

fot. YouTube

Groźba podpalania kościołów, która jeszcze niedawno brzmiała jak urojona obawa przewrażliwionych katolików, wprowadzona została w czyn. To, co wydarzyło się w jednym z argentyńskich miast powinno być ostatecznym sygnałem alarmowym.

Argentyńskie feministki zjechały do San Juan, by w podczas trzydniowej Krajowej Konferencji Kobiet (23-25 listopada 2013) debatować o prawach do aborcji, przemocy wobec kobiet, zwalczaniu patriarchatu i zwiększeniu praw mniejszości. Wśród feministycznych sloganów wybrzmiała zachęta do pogłębiania aktywności kobiet w każdej dzielnicy i w każdym mieście.

Bez walki przeciwko patriarchatowi, nie możemy walczyć z systemem, który nas uciska. Bez feminizmu, nie ma socjalizmu

- mówili uczestnicy.

Moc indoktrynacyjna 58 warsztatów była wyjątkowo skuteczna, bo aktywistki postanowiły zaprowadzić w mieście własny porządek.

Hordy rozjuszonych feministek, lesbijek i gejów, ruszyły na kościół. Ich celem było sprofanowanie świątyni. Z odsieczą przybyła jednak 1500-osobowa grupa młodych katolików, którzy otoczyli katedrę zwartym kordonem. Modlitwą i opanowaniem próbowali odeprzeć barbarzyński atak rozwścieczonych feministek. Siedmiotysięczny tłum wykrzykiwał antyklerykalne i bluźniercze hasła. Odmawiający różaniec katolicy byli lżeni, opluwani i wulgarnie prowokowani. Nie wpuścili jednak do katedry lewackiej dziczy.

Żądne sukcesu antyklerykalne bojówki dały upust swojej nienawiści w inny sposób. W wielkim ognisku przy wtórze ryków i gwizdów, pod znakiem tęczowej flagi, spalono kukłę papieża Franciszka - swojego własnego rodaka. Oto co ma do zaproponowania zdemoralizowana dzicz, której światopogląd koncentruje się jedynie na medytacji własnych organów rozrodczych.

Lewicowa fala antychrześcijańskiej rewolucji światowej zatacza coraz szerszy krąg. Wszędzie przebiega według jednakowych schematów. Uczestnicy argentyńskiej Konferencji Kobiet twierdzą w mediach, że stali się przedmiotem ataku ze strony organizacji faszystowskich. Materiały filmowe przedstawiają tę sytuację zgoła odmiennie.

Rozpanoszone środowiska LGBTQ, pod pretekstem walki o prawa mniejszości i ochrony kobiet przed przemocą, forsują własną, wynaturzoną interpretację rzeczywistości. Jakie są jej skutki? Wystarczy obejrzeć film. Kiedy przyjdzie kolej na Polskę? Jeśli się przebudzimy, szybciej niż nam się wydaje...

UWAGA! Film jest wstrząsający, zawiera sceny wulgarne i obsceniczne.

CZYTAJ TAKŻE:

Kościoły budowane przez pokolenia, burzone są w nowoczesnej Europie z dnia na dzień mocą urzędniczych dekretów. O taki postęp chodzi w tej walce? Barbarzyńcy u bram

Papież odpowiada Środzie i Nowickiej: Kościół potwierdza swoje wielkie "nie" wobec gender. Pasterze mają obowiązek przestrzegać przed wypaczeniami niebezpiecznych ideologii

Zainteresował Cię artykuł?  

Dziennik Marzeny Nykiel

Marzena Nykiel

Absolwentka filozofii i dziennikarstwa KUL oraz podyplomowego studium produkcji filmowej i TV w Łódzkiej Szkole Filmowej. Była wydawcą programów publicystycznych i informacyjnych, producentem programów tv i kierownikiem produkcji filmowej. Do 28 listopada 2012 r. publikowała w tygodniku "Uważam Rze". Pisze w portalu wPolityce.pl i tygodniku wSieci.

tagi: atak feministki gender homoseksualizm homoterroryzm katolicy papież Franciszek

https://www.youtube.com/watch?v=1dpDfzyFbH8

https://www.youtube.com/watch?v=Y_x7A2bte78

Czy obawiać imigrantów z krajów Islamu?

Problem który tutaj poruszam nie dotyczy jeszcze Polski, a w każdym razie w dużo mniejszym stopniu niż innych krajów naszego kontynentu. Jest kilka powodów, dla których nasza Ojczyzna nie jest wymarzonym rajem na ziemi dla przybyszów z biednego południa. Po pierwsze status ekonomiczny Polski odbiega i długo jeszcze będzie odbiegał od europiejskich standardów - co na pewno w dużym stopniu zniechęca imigrantów.

Jest jeszcze drugi istotny powód. Większość krajów północnej Afryki czy Azji Mniejszej, z których wywodzą się przybysze, to byłe kolonie francuskie czy belgijskie. Ich mieszkańcy posługują się biegle językiem francuskim, którego od dziecka są uczeni w szkołach, i którego na co dzien używają w swoich krajach. Dlatego naturalnym punktem docelowym ich migracji do Europy są Francja czy Belgia, gdzie nie muszą obawiać się bariery językowej. Nie oznacza to wcale, że nie ma ich w innych krajach, jak choćby w Niemczech czy Anglii. Ale na pewno na liście ich zainteresowania nie ma jeszcze państw Europy Wschodniej.

Niestety, przybysze z krajów mułzumańskich mają bardzo duże trudności z asymilacją w krajach udzielających im gościnności. W praktyce bowiem nie dążą oni wcale do integracji z lokalnym społeczeństwem. W takich miastach jak Paryż czy Bruksela opanowują oni całe dzielnice, tworzą swego rodzaju getta, nie mające wiele wspólnego ze światem zewnętrznym. Nie interesuje ich także praca czy zdobycie wykształcenia – wolą korzystać ze świadczeń socjalnych, które są bardzo rozwinięte w opiekuńczych krajach Zachodu.

Rodziny mułzumańskie są przeważnie wielodzietne. Na każde kolejne dziecko, państwo wypłaca zasiłki i różne dodatki socjalne. Pozwala to na w miarę dostatnie życie, bez konieczności podejmowania trudu szukania pracy czy pogłębiania edukacji. W miejscach gdzie mieszkają, starają się również pielęgnować nie tylko swoje tradycje czy zwyczaje, co jest rzeczą zupełnie naturalną, ale przede wszystkim - co jest bardzo niepokojące - żyją według mułzumańskiego prawa szariatu. Przed kilku laty, dwudziestoletnia mułzumanka mieszkająca z rodziną w Belgii, została zasztyletowana przez własnego brata. Odmowiła bowiem małżeństwa z mężczyzną, którego rodzina wybrała jej na współmałżonka. Zgodnie z mułzumańskim prawem, sprowadziła w ten sposób hańbę na swoją rodzinę i dlatego winna była śmierci.

Są to zachowania bardzo niepokojące, które tutejsze społeczeństwa powinny wziąć pod rozwagę. Do niejednej mułzumańskiej dzielnicy boją się już zapuszczać policyjne patrole. W sercu Europy powstały enklawy, gdzie nie obowiązuje lokalne prawo, a jego przedstwiciele nie są już w stanie go egzekwować.

Niestety, społeczenstwa Zachodu wpadły w pułapkę fałszywie pojętej tolerancji i poprawności politycznej. Wszelkie próby dyskusji na ten temat spotykają się z histerycznymi reakcjami, posądzeniami o rasizm, ksenofobię i nacjonalizm. Udziela się to także ludziom Kościoła. Przed kilku laty, jeden z moich współbraci wyraził się w swoim kazaniu krytycznie o postępujacej islamizacji Europy. Oburzeni parafianie natychmiast napisali list do kurii, która przeniosła księdza do innej parafii. Nie można krytycznie wypowiadać się o braciach mułzumanach…

Gdy zbliża się Adwent lub Wielki Post, w katolickiej prasie wzmianka o tym wydarzeniu znajduje się często na trzeciej, czwartej stronie. Kiedy jednak mułzumanie rozpoczynają Ramadan, media katolickie informują o tym na pierwszyzch stronach gazet. Nie przerażają też nikogo doniesienia o prześladowaniach chrześcijan w krajach mułzumańskich. Nasi bracia żyjący w Libii, Syrii czy Iraku, właśnie w okresie Ramadanu są obiektem zmasowanych ataków. Różnej maści ekstremiści decydują się bowiem „uczcic” zbliżające się święto, przez ataki terrorystyczne na świątynie chrześcijańskie, eksplozje bomb-pułapek czy pogromy w chrześcijańskich dzielnicach. W obliczu gehenny chrześcijan na Bliskim Wschodzie, eksponowanie przez katolików Zachodu mułzumańskich świąt i składanie życzeń „Szczęśliwego Ramadanu”, wydaje się co najmniej nie na miejscu.

Są jednak ludzie, którzy coraz bardziej zdają sobie sprawę z postępującej islamizacji naszego kontynentu. Powoli, ale dostrzegalnie, świadomość społeczństw zaczyna „skręcać w prawo”. Po kilku miesiącach rządów prezydenta Hollanda, specjalisty od „małżeństw” homoseksulanych i praw dla mniejszości mułzumańskiej, Francuzi zaczynają coraz bardziej zdecydowanie wyrażać swoje niezdowolenie. Dochodzą przy tym od głosu ugrupowania skrajnie radykalne, antyeuropejskie i nacjonalistyczne. Według wszelkich przewidywań, w najbliższych wyborach do parlamentu europejskiego, we Francji odnieść może zwycięstwo Front Narodowy, organizacja sprawnie zarządzana przez eurodeputowaną Marine Le Pen.

Ci, którzy obawiają się radykalizacji nastrojów i ruchów nacjonalistycznych w Europie, muszą zdać sobie sprawe z tego, że nasz kontynent zafunduje sobie te zjawiska na własne życzenie. Po latach rzadów radyklanej lewicy wprowadzającej w życie swoje rewolucyjne pomysły socjalne, przechył w drugą stronę jest nieuchronny. Każda reakcja powoduje kontrreakcję.

Mimo jednak tych niewątpliwych zwiastunów zmian, daleko jest jeszcze społeczństwom Zachodu i ich przywódcom do pełnego zrozumienia sytuacji i energicznej obrony naszej wielowiekowej cywilizacji. Wszystkim przywódcom europejskim, którzy pretendują często do roli „mężów stanu”, zadedykowałbym w tym miejscu słowa premiera Australii, Johna Winstona Howarda. W 2009 roku, mniejszość mułzumańska w Australii zażądała usunięcia krzyży z urzędów publicznych, jako emblematow obrażających ich uczucia religijne. Oto jak zdecydowanie odpowiedział na te postulaty premier tego kraju:

„Imigranci, nie Australijczycy, muszą się zaadaptować, nie mają innego wyjścia, wóz, albo przewóz. Jestem już zmęczony, razem z narodem, zamartwianiem się tym, czy urażamy jakąś jednostkę lub jej kulturę. Kultura nasza była i jest rozwijana przez ponad dwa wieki, ciężkich walk, porażek i zwycięstw przez miliony ludzi szukających wolności.

Językiem urzędowym w Australii jest język angielski i większość Australijczyków mówi tym językiem. Nie hiszpańskim, libańskim, arabskim, chińskim, japońskim, rosyjskim, czy jakimkolwiek innym językiem. Dlatego jeżeli ktoś chce być częśćią naszego narodu, naszej społeczności, musi nauczyć się języka angielskiego.

Austarlijczycy w swojej masie wierzą w Boga. To nie jest jakaś chrześcijańska prawica, chrześcijańska propaganda czy polityczna chrześcijańska poprawność polityczna, ale fakt, oczywisty i bezsporny, ponieważ to Chrześcijanie i na Chrześcijańskich zasadach założyli to Państwo i ten Naród. I to najwyraźniej jest udokumentowane. A ściany naszych szkół są odpowiednim miejscem aby to pokazać. Jeżeli Bóg, nasza wiara i nasze krzyże w szkołach obrażają kogoś, w takim razie sugeruję abyś rozważył inną część świata jako twój nowy dom, ponieważ Bóg jest częścią naszej kultury!

My akceptujemy twoją wiarę czy twoje przekonania. Nie pytamy o nic. Wszystko to, co chcemy, to abyś zaakceptował nasze przekonania i naszą wiarę, abyśmy mogli wszyscy żyć zgodnie i spokojnie jako jeden naród. To jest nasz Kraj, nasza Ziemia, i nasz Styl Życia.

Masz okazję aby skorzystać z tego wszystkiego, abyś by szczęśliwy, z nami. Ale kiedy już zakończysz skarżyć się, jęczeć, czy biadolić, na naszą flagę, naszą Deklarację, naszą wiarę chrześcijańską i na nasz styl życia, bardzo zachęcałbym abyś skorzystał z jeszcze jednej wielkiej australijskiej wolności – wolnosci do wyjazdu!”.

Niech te słowa wystarczą za puentę tego artykułu – nic dodać, nic ująć. Ufam, że również w Europie znajdzie się kiedyś jakiś odważny polityk, który tak zdecydowanie będzie potrafił bronić naszych wspólnych wartosci.

ks. Andrzej Stefański 

Святий Архангеле Михаїле, захищай нас в боротьбі!

Святий Архангеле Михаїле, захищай нас в боротьбі! Posted: 02 Dec 2013 08:59 AM PST Архієпископ Томас Едвард Ґалліксон (Thomas Edward Gullickson), Апостольський Нунцій в Україні Опубліковано в суботу, 30 грудня 2013 р. «Коли ми розмірковуємо про приховане життя Назарету та духовний прогрес Марії в його тиші, та коли порівняємо те, що вважається у світі так званим прогресом, то доходимо до висновку, що люди ще ніколи не говорили так багато про прогрес як тоді, коли почали нехтувати його найважливішою частиною – духовним прогресом. І який результат з цього ми маємо? Найнижчі форми прогресу, які втілювалися заради них же самих, разом із собою принесли лише втіху, ледарство і безробіття та підготували ґрунт для морального занепаду до матеріалізму, атеїзму і навіть варварства, як довели нещодавні світові війни. В Марії ж, навпаки, ми знаходимо найдосконаліше втілення євангельських слів: Люби Господа Бога твого, всім серцем твоїм, і всією твоєї душі, і всією силою своєю, і всім своїм розумом». [Reverend Reginald Garrigou-Lagrange O.P. (2013-03-22). The Mother of the Saviour: And Our Interior Life (Illustrated Classics) (pp. 106-107). Catholic Way Publishing. Kindle Edition.]. Книга отця Реджинальда Гаррігу-Лагранжа має дозвіл цензури, починаючи з 1941 р., та оригінальні авторські права від 1948 року, тому можна з впевненістю сказати, що слова отця передбачають сучасні суперечки. Я подумав про цю цитату, коли читав повідомлення із блогу «Відчутний зв’язок» (The Sensible Bond), лінк якого я збирався додати, лише для того, щоб краще дослідити думку автора (?) або хоча б зафіксувати. У своєму блозі автор говорить про поняття «місії» та чи можна її вважати відповідною парадигмою Церкви. Тому для того, щоб нікому не зашкодити, я звертатимусь до слів отця Гаррігу-Лагранжа, який вже помер та зараз перебуває на Небі. Приховане життя Назарету, як для Ісуса (до 30 років), так і для Богородиці, любити Бога понад усе, перша заповідь, кидає виклик нашому гніву та розчаруванню - скільки б років нам не було - стосовно «незавершеності». Прекрасним в парадигмі Церкви є легкість, з якою можна застосовувати цю парадигму як до життя всієї Церкви, так і до життя кожного християнина, завжди слідуючи за нашим Господом та Вчителем, «просвічені» прикладом Марії, Його Матері, яка у підніжжя Хреста стала і нашою Матір’ю. Суспільство та політика нас обдурюють, насамперед тоді, коли «просвічені» прихильники секуляризації кажуть, що нам не місце на площах. Звичайно ж, вони неправі. Якщо правління Христа не визнається, то нам немає куди повертати. Ця думка вразила мене сьогодні вранці,коли на одній із фотографій, на яку натрапив, я побачив молодих людей, які забарикадувалися за залізними воротами Михайлівського золотоверхого монастиря тут у Києві, втікаючи від насильства, яке змусило їх покинути їхню мирну варту вночі на «Євромайдані». Я відмовляюся вірити в те, що ці люди випадково знайшли притулок саме у цитаделі молитви. Ми повинні подумати про те, що повинно оживити розмову між людьми, будь то міжособистісну, або ж соціальну чи політичну. Якщо перша заповідь буде належним чином справджена в кожному аспекті нашого життя, так як це було і в Назареті, то матимемо менше проблем із другою заповіддю. Сьогодні я бачив теж деякі відео, на яких дорослі люди намагаються вмовити молодих міліціонерів, відповідальних за блокування «Євромайдану»: чогось бракувало у цьому рівнянні, що робило всю цю математичну вправу марною. Для греко-католиків і православних тут, в Україні, ця неділя є першою неділею Різдвяного Посту. Для нас, католиків, для Римо-католицької церкви в усьому світі, це перша неділю Адвенту. Я молюся, що Ісус прийде (як Володар) в усі наші серця та думки. Нехай Він візьме нас за руку та приведе до Назарету, до любові, до Його цитаделі молитви, де ми знайдемо правильне рішення, як рухатися вперед! Переклад з англійської. Оригінал - в блозі Його Високопреосвященства.